เลิกถาม “ขายอะไรดีตลาดนัด?” แล้วเริ่มตั้งคำถามใหม่ที่มันมีประโยชน์กว่านี้
ถ้าคุณยังถามคำถามแบบ “ขายอะไรดีตลาดนัด?” อยู่ทุกวัน ขอแสดงความยินดีด้วย คุณคือหนึ่งในล้านคนที่กำลังวิ่งหนีจากความรับผิดชอบแบบเนียน ๆ
จริงอยู่ที่คำถามนี้ดูไม่เลว มันฟังดูเหมือนว่าคุณกำลังหาคำตอบอยู่ แต่มันคือการถามที่พาคุณหลงทาง เพราะการเริ่มจาก “ของ” มันคือการเอาสิ่งที่ควบคุมไม่ได้มาเป็นศูนย์กลางของชีวิตคุณ
คุณไม่ต้องการแค่ “ของ” ที่ดี คุณต้องการ “มุมมอง” ที่เฉียบ และมันเริ่มจากการรู้จัก “สังเกตคน” ให้เป็น ไม่ใช่แค่ดูผ่าน ๆ แล้วไปโพสต์ในกลุ่มขายของว่าขายไม่ออกสักที เฮ้อ
เพราะมันง่ายครับ ง่ายกว่าการยอมรับว่าตัวเองไม่รู้จักลูกค้า ไม่ได้ใส่ใจคนเดินผ่านร้าน และเอาแต่โฟกัสว่า “ของฉันดีนะ ทำไมไม่มีใครซื้อ?”
เพราะคุณไม่ได้ขายให้ตัวเองไง คุณขายให้คนอื่น คนที่มีอารมณ์ มีความต้องการ มีงบจำกัด และมีสมาธิไม่ถึง 5 วินาทีในขณะที่เดินผ่านหน้าร้านคุณ
การเริ่มต้นที่ผิด: โฟกัสที่ของก่อนจะเข้าใจ “คนซื้อ”
มือใหม่มักจะเริ่มจากการไปซื้อของจากสำเพ็ง หรือสั่ง Shopee มาสต๊อกไว้ก่อน แล้วค่อยมานั่งลุ้นว่าใครจะมาซื้อ แต่พอขายไม่ได้ ก็เริ่มโทษสินค้าว่าไม่ดี โทษตลาดว่าไม่มีคน โทษเศรษฐกิจว่าแย่…
ทั้งหมดนั่นคือคำโกหกที่คุณบอกตัวเอง เพื่อไม่ต้องรู้สึกว่าแพ้
ความจริงคือ…ตลาดมันไม่ได้ต้องการ “ของที่ดี” แต่มันต้องการ “ของที่ใช่ ณ โมเมนต์นั้น”
ในวันที่ร้อนสุดขีด คนไม่สนว่าคุณมีสบู่ล้างหน้าสูตรน้ำนมแพะจากญี่ปุ่น พวกเขาแค่อยากได้ผ้าเย็นหรือพัดลมมือถือ
และในวันที่ฝนตก คนไม่สนว่าคุณขายกระเป๋าสวยขนาดไหน พวกเขากำลังมองหาถุงคลุมรองเท้า หรืออะไรก็ได้ที่กันน้ำได้
นี่แหละ “ของที่ใช่ในโมเมนต์นั้น” และคุณจะไม่มีวันรู้มัน ถ้าคุณไม่สังเกตคน
ทักษะแรกของพ่อค้าแม่ค้ามือใหม่: สังเกตคนจนเข้าเส้น
ตลาดนัดไม่ใช่แค่ที่ขายของ แต่มันคือสนามทดลองพฤติกรรมมนุษย์แบบไม่ต้องเสียค่าเรียน
ถ้าคุณยืนอยู่เฉย ๆ สัก 30 นาที แล้วตั้งใจดูจริง ๆ คุณจะเริ่มเห็นแพตเทิร์น คนวัยรุ่นหยิบอะไร คนสูงวัยสนใจอะไร พ่อแม่กับลูกมองหาของแบบไหน
สังเกตยังไงให้รู้ว่า “เขาซื้อเพราะอะไร” ไม่ใช่แค่ “ซื้ออะไร”
มันต่างกันมากนะครับ ระหว่าง “เขาซื้อร่ม” กับ “เขาซื้อร่มเพราะฝนตกหนักเมื่อกี้ แล้วเขาไม่อยากเปียกอีก”
สิ่งแรกทำให้คุณคิดว่า “ขายร่มน่าจะดี”
แต่สิ่งหลังทำให้คุณคิดว่า “ถ้าฉันวางร่มไว้หน้าทางเข้าตลาดในวันที่มีเมฆครึ้ม ฉันจะขายได้ก่อนฝนตกด้วยซ้ำ”
คนที่เดินผ่านหน้าร้านเรา ไม่ใช่แค่ “คนผ่านไป” แต่มันคือ Data เดินได้
พฤติกรรมของคนเดินตลาดคือขุมทอง ถ้าคุณแปลมันออกมาเป็น Insight ได้ คุณจะรู้ว่าสินค้าตัวไหนน่าทดลอง วางมุมไหนดึงคนได้ และเวลาไหนควรเร่งขาย
คนที่ซื้อของส่วนใหญ่ไม่ได้ซื้อเพราะอยากได้…เขาซื้อเพราะ “มันโดนใจ ณ ขณะนั้น”
ตัวอย่างจริงของของขายดี ที่ไม่ได้เริ่มจากความบังเอิญ แต่เริ่มจากการ “อ่านคนออก”
น้ำผลไม้เย็นจัดในวันที่แดดโหด ๆ
ไม่ต้องโปรโมต ไม่ต้องลดราคา แค่มีคำว่า “เย็นจี๊ดทะลุหัวใจ” เขียนไว้ใหญ่ ๆ แค่นั้นก็ขายดีแล้ว เพราะมันพูดแทนความรู้สึกของคนร้อนแบบไม่ต้องอธิบาย
ตุ๊กตาห้อยกระเป๋าเล็ก ๆ หน้าตลก
มันไม่ใช่แค่ของเล่น แต่มันคือ “ไอเทมเรียกรอยยิ้ม” ในตลาดที่เต็มไปด้วยหน้าตาเหนื่อย ๆ ของคนทำงาน
ขนมกินเล่นที่จัดแพ็กเกจใหม่สำหรับคนที่ชอบ “ถือเดินโชว์”
คือมันอร่อยเหมือนเดิม แต่หน้าซองสวยขึ้น 10 เท่า คนถือแล้วดูน่ารักขึ้น พูดง่าย ๆ มันคือ Instagramable Snack
ฝึกยังไงให้กลายเป็น “นักสังเกตมือทอง” โดยไม่ต้องเรียนจิตวิทยา
ยืนเงียบ ๆ แล้วดูว่าใคร “หยุดดู” อะไรนานที่สุด
ของที่ดี ไม่ใช่ของที่คนซื้อทันที แต่คือของที่ทำให้เขาหยุดดูแม้แค่ 3 วินาที เพราะในโลกที่ทุกอย่างเร็ว นั่นคือความสนใจล้ำค่า
ฟังเสียงคนเดินตลาดให้เป็น
ลองเงียบแล้วฟังดู เขาบ่นอะไร เขาชมอะไร เขาหัวเราะเรื่องไหนบ้าง เสียงเหล่านี้คือคีย์เวิร์ดในการออกแบบสินค้าหรือคำโปรโมตต่อไป
จดบันทึกพฤติกรรมแปลก ๆ ที่คนทำซ้ำ ๆ
ถ้าคนหยิบมือถือมาถ่ายของบางชิ้นทุกวัน แต่ไม่ซื้อเลย…ของชิ้นนั้นอาจยังขาด “เหตุผลที่ต้องซื้อ” คุณอาจต้องติดป้ายราคาที่โดน หรือเพิ่มโปรโมชั่นแบบเร่งตัดสินใจ
ของที่ขายดี = ของที่พูดแทนลูกค้าได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ตั้งคำถามในใจลูกค้า: ทำไมเขาต้องหยิบของชิ้นนี้ขึ้นมา
เขาแค่เบื่อ? เขาแค่อยากสัมผัสอะไรบางอย่าง? หรือเขากำลังรอคำว่า “ซื้อ 1 แถม 1” ?
สร้างสินค้าให้มัน “ตอบคำถามในใจ” มากกว่าแค่ “สวยหรือถูก”
ลูกค้าคิดไม่ออกหรอกว่าเขาต้องการอะไร…แต่ถ้าเขาเห็นของที่ดูเหมือน “เข้าใจเขา” เขาจะซื้อทันทีโดยไม่ต้องคิด
สินค้าไม่จำเป็นต้องดีที่สุด แต่อย่าให้มันไม่มี “ความหมาย” อะไรเลย
ของบางอย่างขายดีเพราะมันกระตุ้นอารมณ์ เช่น ขำ เศร้า คิดถึง หรืออยากอวด ไม่ใช่เพราะคุณภาพหรือประโยชน์ล้วน ๆ
เปลี่ยนมุมมองจาก “หาโชค” มาเป็น “หาแพตเทิร์น”
โชคมันสุ่ม แต่แพตเทิร์นมันซ้ำ
คนที่บอกว่าขายดีเพราะโชค มักจะขายดีแค่รอบเดียว แต่คนที่สังเกตแพตเทิร์นจะทำซ้ำได้เรื่อย ๆ
ขายอะไรดีตลาดนัด = ขายให้ถูกคน ถูกเวลา และ “ถูกอารมณ์” ในวันนั้น
อารมณ์คือปัจจัยที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยนึกถึง…แต่การขายดี มันคือการ “พูดกับอารมณ์คน” ให้ตรงประเด็น
ลองผิด ลองถูก แต่มองให้ออกว่าผิดเพราะอะไร
หยุดพูดว่า “มันไม่เวิร์ก” แล้วเริ่มถามว่า “มันไม่เวิร์กเพราะอะไร?” แล้วคุณจะโต
จากมือใหม่งง ๆ สู่มือโปรที่มองตลาดนัดเหมือนหนังสือเปิดหน้า
ทำไมคนขายดีส่วนใหญ่ไม่พูดเยอะ แต่ทำเยอะ
เพราะเขาใช้พลังงานไปกับการฟังและสังเกต ไม่ได้เสียเวลามานั่งบ่นในกลุ่ม Facebook
มุมมองแบบ “คนซื้อ” ที่คนขายส่วนใหญ่ลืมไป
ถ้าคุณยังขายในแบบที่คุณอยากขาย ไม่ใช่แบบที่คนอยากซื้อ…ก็อย่าหวังว่าจะขายดี
เรียนรู้ทุกวันที่ขาย ว่าวันนี้ “คนมาแบบไหน” พรุ่งนี้ก็ต้องปรับแล้ว
ตลาดมันไม่เคยเหมือนเดิมซ้ำสองวัน ถ้าคุณไม่เปลี่ยนตาม คุณก็จะถูกกลืนหายไปกับร้านอื่น ๆ ที่ยังถามว่า “ขายอะไรดี?”
สรุปส่งท้าย: ของขายดีในตลาดนัด มันไม่ใช่แค่สินค้า แต่มันคือ “กระจกสะท้อนความอยากของคนในจังหวะนั้น”
ของดีมันมีอยู่ทุกที่ แต่ของที่ “โดน” น่ะ มันต้องเกิดจากคนที่รู้จักมอง รู้จักฟัง และรู้จักถามคำถามให้ลึกพอ
คุณไม่ต้องเป็นอัจฉริยะด้านการขาย แค่ต้องเป็น “คนที่อยากเข้าใจคนอื่นมากพอ”
จำไว้ว่า…
ตลาดนัดไม่ได้ต้องการคนโชคดี แต่มันต้องการคนที่ “ตาไว ใจนิ่ง และเข้าใจคน”
และถ้าคุณคือคน ๆ นั้น โอกาสขายดีจะวิ่งเข้ามาหาคุณเอง
โดยไม่ต้องวิ่งตามมันเลยสักนิด
